به گزارش اطلاعات آنلاین، پس از افشاگریهای انجام شده از سوی کارکنان انقلابی بانک مرکزی درباره خروج ارز از کشور از سوی چهرههای متنفذ کشور، در میانه پاییز ۱۳۵۷، که بازتاب گستردهای نیز در رسانههای بینالمللی داشت، اکنون نوبت به خروج چهرههای وابسته به حکومت پهلوی رسیده بود؛ خروجی «بیبازگشت» که از آغاز فصل تازهای در زندگی ایرانیان حکایت داشت.
یکی از نخستین خبرها در این زمینه، ۱۱بهمنماه ۱۳۵۷، یعنی یک روز پیش از بازگشت امامخمینی(ره) به کشور، در روزنامه اطلاعات منتشر شد. خبر به نقل از «خبرگزاری فرانسه» نشان میداد «پسر جوان» شاپور بختیار، نخستوزیر وقت، به همراه ۱۰۰نفر دیگر با پروازی اختصاصی، از تهران به زوریخ منتقل شدهاند و پسر بختیار از سوئیس به سمت فرانسه رفته است. نکته جالب توجه در این ماجرا، انتقال این افراد با هلیکوپتر به فرودگاه مهرآباد و انجام پرواز «سوییس ایر» در شرایطی بود که براساس دستور دولت، به دلیل شرایط ویژه کشور و اخبار مربوط به بازگشت امام خمینی (ره) به ایران، کلیه فرودگاهها به روی پروازها بسته شده بود.
ماجرای خروج شریفامامی
۱۹بهمنماه ۱۳۵۷ و در شرایطی که همهچیز تحت تاثیر دیدار همافران با امامخمینی(ره) قرار داشت، تیتری در صفحه نخست روزنامه اطلاعات منتشر شد که از خروج شریفامامی، از چهرههای متنفذ عصر پهلوی دوم از کشور حکایت داشت. شریفامامی در شرایطی که پیش از این ازسوی دادستان «ممنوعالخروج» شده بود، موفق به فرار از کشور شد. نکته جالب، این بود که هیچ اطلاعاتی از نحوه فرار نخستوزیر پیشین حکومت پهلوی در دست نبود.
شریفامامی در عصر پهلوی دوم، دو دوره بهعنوان نخستوزیر منصوب شده بود؛ دوره نخست در ابتدای دهه ۴۰شمسی بود و رسوایی تقلب در انتخابات مجلس بیستم، سبب سقوط دولت منوچهر اقبال و برآمدن شریفامامی شد. دوره دوم نخستوزیری شریفامامی از ۵ شهریورماه ۱۳۵۷ آغاز شد و چیزی در حدود دو ماه (تا ۱۴آبانماه ۱۳۵۷) دوام یافت؛ دورهای که کشتار ۱۷شهریور در میدان ژاله تهران از مهمترین رویدادهای آن بود.
گفته میشود شریفامامی که در هفتههای منتهی به ۱۲بهمنماه ۱۳۵۷ با اتهامهای اختلاس در بنیاد پهلوی مواجه شده بود و نامش در میان افرادی که از کشور ارز خارج کرده بودند به چشم میخورد، ۱۸ بهمنماه موفق به فرار از کشور شدهاست. پس از انتشار خبر فرار شریفامامی از ایران، صحبتهای او در روز معرفی کابینهاش به مجلس شورای ملی (۲۴شهریورماه ۱۳۵۷)، مورد توجه روزنامهها قرار گرفت؛ «من گوشت و پوست و استخوانم از این کشور است؛ در این مملکت به دنیا آمدهام و برای این مملکت خدمت میکنم و در این مملکت میمیرم...».
نقشه فرار از بیمارستان
یک روز پس از سقوط پهلوی در ۲۲بهمنماه نیز سرنوشت متنفذان این حکومت در کانون توجه مردم و رسانهها قرار داشت و روزنامهها اخبار اعدام یا فرار آنان را به صورت ویژهای منتشر میکردند. ۲۳بهمنماه در حالی که روزنامه اطلاعات در صفحه نخست خود اخبار مربوط به دستگیری برخی سران نظامی – امنیتی حکومت، از جمله نصیری، رئیس ساواک، بدرهای، فرمانده نیروی زمینی ارتش و... پوشش داده بود، در میان اخبار صفحه دوم خود، از فرار برخی مقامهای حکومت از زندان پادگان جمشیدیه خبر داد.
ماجرا از این قرار بود که پس از تسخیر پادگان جمشیدیه از سوی انقلابیون، درهای زندان پادگان باز میشود و برخی مقامهای حکومت که در آن حضور داشتهاند، موفق به فرار میشوند. داریوش همایون، وزیر سابق اطلاعات و جهانگردی، عبدالعظیم ولیان، استاندار سابق خراسان، دکتر کیانپور، وزیر پیشین اطلاعات و دادگستری، شیخالاسلامزاده، وزیر پیشین بهداری و رحیمعلی خرم، از جمله افرادی بودند که گفته شد موفق به فرار از زندان شدهاند.
روز بعد (۲۴بهمنماه)، روزنامه اطلاعات جزئیات تازهای از نحوه فرار برخی چهرههای حکومتی از زندان پادگان جمشیدیه تهران منتشر کرد. در آن گزارش، یکی از پزشکان بیمارستان ۵۰۲ ارتش، اینگونه روایت میکند که ولیان و پیروز، استانداران سابق خراسان و فارس، که به دلیل بیماری از جمشیدیه به این بیمارستان منتقل شده بودند، از غفلت کادر درمان به دلیل ورود «پیکر مجروح سرلشکر تقی ریاحی» استفاده میکنند و موفق به فرار میشوند. ولیان و پیروز، شب ۲۲بهمنماه حوالی ساعت ۲بامداد با تبانی دژبانهای محافظ شان و ازطریق دیوار جنوبی ورزشگاه امجدیه یا همان شهید شیرودی کنونی (خیابان شمالی بیمارستان ۵۰۲ارتش) از بیمارستان فرار میکنند.
در صفحه آخر روزنامه اطلاعات در ۲۴بهمنماه خبر دیگری درباره فرار پسر اشرف پهلوی منتشر شده بود. اخبار رسیده از بندرعباس حکایت از آن داشت که شهریار شفیق، با یک فروند قایق موتوری متعلق به نیروی دریایی، از بندرعباس به نقطه نامعلومی فرار کردهاست.
